search
top

Επιζήσαντες μαζικών τροχαίων

Φανταστείτε ότι είστε 18 χρονών και θέλετε να αρχίσετε να οδηγείτε αυτοκίνητο. Φανταστείτε ακόμα ότι ζείτε στην δεκαετία του ’20, με ελάχιστα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν και λίγους ανθρώπους να γνωρίζουν πώς να τα οδηγούν. Όλοι γύρω σας σας λένε ότι η οδήγηση είναι μια αυτόματη, φυσική διαδικασία, ότι όλοι μπορούν να οδηγήσουν, ότι δεν χρειάζεται μαθήματα και ότι αρκεί ένα αυτοκίνητο και εσείς με τα δυο σας χέρια. Αγοράζετε αυτοκίνητο και στην πρώτη μέρα που δεν ξέρετε αν πατάτε γκάζι ή φρένο και τι σημαίνει εκείνη η πινακίδα μπροστά σας που γράφει «στοπ», πέφτετε με φόρα πάνω σε έναν τοίχο. Το αυτοκίνητο γίνεται σμπαράλια, εσείς τραυματίζεστε σωματικά και ψυχολογικά. Εικόνα1

Πως αισθάνεστε για την οδήγηση και τα αυτοκίνητα μετά από αυτήν την τραυματική εμπειρία; Σίγουρα πολύ άσχημα, φοβάστε να ξαναμπείτε σε αυτοκίνητο και αποφεύγετε την παραμικρή σκέψη να ξαναπροσπαθήσετε να οδηγήσετε στο μέλλον. Μαζί με εσάς, πολλοί άλλοι άνθρωποι έχουν πάθει ακριβώς το ίδιο ατύχημα, έτσι που είναι κοινή πεποίθηση ότι το αυτοκίνητο είναι ένα επικίνδυνο σπορ μόνο για λίγους, ριψοκίνδυνους, ή επίμονους, ή «εναλλακτικούς». Για το πάθημά τους οι περισσότεροι κατηγορούν τα αυτοκίνητα, αρκετοί τους εαυτούς τους για ανικανότητα ή ότι δεν έχουν το μυαλό, τις ικανότητες στα χέρια ή το κατάλληλο σώμα για να οδηγούν. Ελάχιστοι συνειδητοποιούν ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο εαυτός τους, ούτε το αυτοκίνητο, αλλά η σοβαρή έλλειψη δασκάλων οδήγησης και το ποτάμι που πείθει όλους ότι μπορούν να πατήσουν αμέσως γκάζι στην εθνική οδό χωρίς να έχουν μάθει προηγούμενα τίποτα για δρόμους, πινακίδες, τιμόνι και μηχανές. Οι μεγάλη πλειονότητα δεν θέλει ούτε να δει αυτοκίνητο, αλλά προτιμάει να πηγαίνει με το λεωφορείο ή με το άλογο. Μόνο που βέβαια, συγκριτικά με το αυτοκίνητο, αυτός ο τρόπος μετακίνησης σημαίνει ότι φτάνουν πιο αργά στον προορισμό τους, δεν μπορούν να πάνε παντού αλλά μόνο σε συγκεκριμένες διαδρομές του λεωφορείου, και δεν μπορούν να πάνε κάπου όποτε θέλουν, αλλά μόνο τις ώρες που υπάρχουν δρομολόγια.

90 χρόνια μετά αρκετοί άνθρωποι συνεχίζουν να σακατεύονται σε τροχαία με αυτοκίνητα. Ωστόσο η οδήγηση έχει γίνει το αυτονόητο, το σύνηθες και αναμενόμενο για τους περισσότερους, με μόνο λίγες εξαιρέσεις κάποιων που επιμένουν να μην θέλουν να ασχοληθούν με αυτοκίνητο και κάποιων άλλων που δεν μπορούν να οδηγήσουν γιατί πχ έχουν σοβαρά προβλήματα όρασης ή αναπηρία. Σε έναν κόσμο όπου όλοι ξέρουν να οδηγούν, κάθε παιδί που γίνεται 18 χρονών βάζει προτεραιότητα να κάνει τις κατάλληλες ενέργειες, δηλαδή μαθήματα οδήγησης σε έμπειρο δάσκαλο, για να πάρει το δίπλωμα και να ενσωματωθεί και αυτό στο κλαμπ των οδηγών. Ας κάνουμε τώρα την αναλογία με την κατάσταση στην βρεφική διατροφή και τον μητρικό θηλασμό. Ας φανταστούμε ότι το 2014 είναι για τον θηλασμό ότι η δεκαετία του 1920 για το αυτοκίνητο: αρκετή η διαφήμιση και τα αναφερόμενα οφέλη, λίγοι εξασκούν την πρακτική γιατί θεωρείται ακόμα σπορ «ιδιαίτερο», «ακριβό», ριψοκίνδυνο, για λίγους και γιατί έρχονται αντιμέτωποι με ανυπέρβλητα εμπόδια. Όπου και να στραφεί το βλέμμα γύρω μας υπάρχουν μητέρες που ήθελαν αλλά δεν κατάφεραν να θηλάσουν, σαν τους επιζήσαντες των μαζικών τροχαίων του υποθετικού μας σεναρίου. Οι περισσότερες γυναίκες θέλουν να θηλάσουν, αλλά όλοι τους λένε ότι πρόκειται για αυτόματη διαδικασία, το μόνο που χρειάζεται είναι το στήθος τους μετά τον τοκετό και ένα υγιές νεογέννητο και «η φύση» θα κάνει τα υπόλοιπα. Οι περισσότερες ΔΕΝ ενημερώνονται για την βρεφική διατροφή έγκυρα και πλήρως κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, ΔΕΝ κάνουν προγεννητικά μαθήματα θηλασμού. Οι περισσότερες ΔΕΝ γεννούν φυσιολογικά, γεννούν σχετικά ανώριμα νεογέννητα εβδομάδες πριν την ημερομηνία τοκετού με πρόκληση ή με καισαρική. Για τις περισσότερες οι πρώτες κρίσιμες για τον θηλασμό μέρες μετά τον τοκετό κυλούν με πρακτικές που εμποδίζουν την εγκατάσταση αποκλειστικού αποτελεσματικού θηλασμού (ΜΗ θηλασμός αμέσως μετά την γέννα, ΟΧΙ συνδιαμονή, μπιμπερό και υποκατάστατο μητρικού γάλακτος από την πρώτη μέρα, μη συντονισμός των σημαδιών πείνας του μωρού με την προσφορά στήθους της μητέρας, ανεπαρκής αριθμός θηλασμών (<8/24ωρο), κακή τοποθέτηση του μωρού στο στήθος και σύλληψη του μαστού, μη έγκαιρη εκτίμηση θηλασμού μετά το μαιευτήριο, και πολλά άλλα). Προσθέτοντας και την κοινή πεποίθηση των γύρω τους ότι η λεχώνα «δεν έχει γάλα» και να δίνεται μπιμπερό, και πολλές άλλες λανθασμένες οδηγίες και συμβουλές από περίγυρο και από επαγγελματίες υγείας, πολλές από τις μητέρες αποθηλάζουν μέσα στις πρώτες ημέρες ή εβδομάδες. Με έκπληξη διαπιστώνουν ότι η επιθυμία τους για θηλασμό του παιδιού τους έχει πέσει πάνω σε έναν ανυπέρβλητο τοίχο και απορούν γιατί.

Οι μητέρες που ήθελαν να θηλάσουν αλλά δεν τα κατάφεραν, δεν συνάντησαν τους στόχους που είχαν για το θηλασμό του παιδιού τους, είναι οι περισσότερες γύρω μας στο έτος 2014. Είναι σαν τους επιζήσαντες μαζικών τροχαίων σε μια εποχή που ελάχιστοι οδηγούσαν. Το πώς θα βιώσουν οι μητέρες αυτές αυτήν την «αποτυχία» κρίνει σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά μητρικού θηλασμού σε μια χώρα.

Ένας πολύ επιτυχημένος όρος στα αγγλικά για αυτήν την κυρίαρχη ομάδα μητέρων είναι το lactastrophe.. Λίγες γυναίκες είναι εκείνες που, μετά από πλήρη αντικειμενική ενημέρωση, δεν επιθυμούν να θηλάσουν – ένα 10% ίσως; Επίσης άλλες τόσες είναι οι γυναίκες που παρά την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών από την πρώτη μέρα μετά την γέννηση δεν καταφέρνουν να θηλάσουν αποκλειστικά, γιατί υπάρχουν προβλήματα υγείας που επηρεάζουν τον θηλασμό στο παιδί ή σε αυτές. Επίσης λίγες είναι εκείνες που δεν επιτρέπεται να θηλάσουν γιατί υπάρχει πραγματική ιατρική αντένδειξη.

Για τις περισσότερες μητέρες, η εγκατάσταση αποκλειστικού θηλασμού σακατεύεται από κάποια εργοστάσια μαζικού αποθηλασμού μέσα στις πρώτες ημέρες από την γέννηση. Κατά τις επόμενες εβδομάδες, πολλές είναι εκείνες που προσπαθούν, ορθόδοξα ή ανορθόδοξα, να διορθώσουν την ζημιά, να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. Κάποιες με πολύ πείσμα ανακτούν τον αποκλειστικό θηλασμό, αρκετές όμως τα παρατούν αργά ή γρήγορα. Οι περισσότερες καταλήγουν να μην έχουν γάλα και να έχουν δευτεροπαθώς μειωμένη παραγωγή ως συνέπεια λανθασμένων αντιλήψεων ή/ και πρακτικών αποθηλασμού κατά τις κρίσιμες πρώτες μέρες με εβδομάδες μετά τον τοκετό. Εικόνα3

Η γεύση που μένει στο στόμα των μητέρων που ήθελαν αλλά δεν κατάφεραν να θηλάσουν είναι πικρή: θα περάσουν από όλα τα αναγνωρισμένα ψυχολογικά στάδια μιας σημαντικής απώλειας. Αρχικά θα νιώσουν έκπληξη γιατί δεν τα κατάφεραν, ενώ ήταν κάτι τόσο «αυτόματο» και «φυσικό». Έπειτα θα περάσουν από στάδια άρνησης, τύψεων και ενοχών, θυμού. Θα κατηγορήσουν κυρίαρχα τον εαυτό τους, το σώμα τους ότι δεν είναι «ικανό», ότι δεν έχουν εγγενή ικανότητα να «παράγουν γάλα». Θα κατηγορήσουν επίσης τον θηλασμό, ως κάτι που τους εξαπάτησε, και μπορεί ως αμυντικό μηχανισμό να θελήσουν να τον απομυθοποιήσουν, να πουν ότι δεν έγινε και τίποτα. Η θλίψη θα ακολουθήσει τους περισσότερους από αυτούς τους μηχανισμούς για να αντιμετωπιστεί η απώλεια. Λίγες είναι εκείνες που θα κάνουν μερικά βήματα παραπάνω, θα ενημερωθούν έστω και εκ των υστέρων, να ψάξουν έγκυρα και συστηματικά τι πήγε λάθος, θα κατανοήσουν ότι δεν φταίει το σώμα τους ούτε ο θηλασμός, αλλά η παραπλάνηση ότι ο θηλασμός μέσα σε μια κυρίαρχη κουλτούρα μπιμπερό μπορεί να επικρατήσει αυτόματα και χωρίς έγκαιρη, έγκυρη και κατάλληλη υποστήριξη από επαγγελματίες υγείας και περιβάλλον. Η αποδοχή που θα ακολουθήσει θα τις δώσει δύναμη να αποφασίσουν να θηλάσουν στο επόμενο παιδί τους, αυτή τη φορά όμως με προσεκτικές ενέργειες ώστε οι προυποθέσεις και οι πρακτικές να είναι κατάλληλες. Είναι πολλές δυστυχώς οι μητέρες που στην διαδικασία να βρουν τι έφταιξε για την «αποτυχία θηλασμού», δεν διαβαίνουν όλα τα στάδια της απώλειας αλλά μένουν στα πρώτα, στον θυμό, στην άρνηση, την απομυθοποίηση, στο να κατηγορήσουν τον «δύσκολο» θηλασμό και την «ανεπαρκή γυναικεία φύση και σώμα» που δεν μπορεί να θρέψει ένα παιδί.

Εικόνα4 Έτσι συνεχίζει να επικρατεί ήδη από το μαιευτήριο το μαζικό λεωφορείο των μπιμπερό και των υποκατάστατων μητρικού γάλακτος. Με πολύ καπνό και μόλυνση, συνωστισμό, αργοκίνητο, δεν πάει παντού. Αλλά σε έναν κόσμο όπου λίγοι οδηγούν αυτοκίνητο και οι περισσότεροι στην προσπάθεια να το κάνουν έχουν καταλήξει να σπάσουν τα μούτρα τους, για τους περισσότερους το μαζικό λεωφορείο των μπιμπερό φαίνεται η «στάνταρ» λύση, το δεδομένο και αυτονόητο. Εικόνα2

Κατανοήστε τι πήγε στραβά. Αναζητήστε τον κρίσιμο δρόμο της ψύχραιμης συνειδητοποίησης. Την επόμενη φορά, στο επόμενο παιδί ψάξτε καλύτερα, ενημερωθείτε περισσότερο, πιο έγκαιρα, κάντε κατάλληλες επιλογές και τα σωστά πράγματα όταν πρέπει. Έχω πολλές οικογένειες στις οποίες το πρώτο παιδί δεν θήλασε όσο θα ήθελε η μητέρα του, αλλά στο δεύτερο τα κατάφερε, και αναφέρουν ως αιτία όλοι το ίδιο: «στο πρώτο μου δεν είχα ενημερωθεί σωστά, τώρα ήξερα καλύτερα». Στο πρώτο δεν κατάφεραν, δεν σκέφτηκαν να κολυμπήσουν αντίθετα στο ρεύμα του ισχυρού ποταμού, του «αυτονόητου» που οδηγεί εκατοντάδες μωρά κάθε μέρα στο υποκατάστατο με μπιμπερό.

Εικόνα8

Πρώτα πρέπει να γνωρίζουμε την πραγματικότητα. Μετά, αν δεν τα καταφέραμε, να συνειδητοποιήσουμε γιατί δεν τα καταφέραμε. Αν το κάνουμε όλο αυτό πραγματικά, τότε δεν θα υπάρχουν καθόλου τύψεις, αλλά θυμός για αυτούς και αυτά που δεν μας υποστήριξαν ως όφειλαν και δράση για να μην περάσουν τις αδικία που έπεσε πάνω μας οι υπόλοιπες γυναίκες του κόσμου, οι αδερφές μας και οι κόρες μας

Κατανοήστε ότι ο θηλασμός δεν είναι αυτόματη διαδικασία, αλλά τέχνη που μαθαίνεται. Όπως ένα ζευγάρι ξεκινά να μάθει χορό, απαιτείται χρόνος άφθονος μεταξύ τους, για πειραματισμό και λάθη, κατάλληλος δάσκαλος για να μάθουν από την αρχή σωστά τα βήματα, και πρόβες. Οι αρχικές δυσκολίες κατά την μάθηση σύντομα περνούν και η πρακτική «εγγράφεται» και γίνεται εύκολα, «αυτόματα», μηχανοποιημένη δεξιότητα ημι-αυτόματη εγγεγραμμένη στον εγκέφαλο όπως η οδήγηση. Δεν είναι βουνό ο θηλασμός, αλλά συνήθης διαδικασία μάθησης, πιο δύσκολη στην αρχή και ευκολότερη μετά την αρχή. Εικόνα7

Δεν πειράζει που δεν τα καταφέρατε στο πρώτο. Δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Δεν υποχρεούται κανένας γονιός ούτε είναι ποτέ εφικτό να τα ξέρει όλα. Δεν θα έπρεπε η έκβαση του αν ένα μωρό θα θηλάσει ή όχι να επαφίεται στην συνειδητή ενεργοποίηση του κάθε γονιού, αλλά να υπάρχει συστηματική ενθάρρυνση με κατάλληλες πρακτικές και καθοδήγηση από το σύστημα υγείας, τα ΜΜΕ, την πολιτεία και το περιβάλλον της μητέρας. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζετε ως γονιός τα πάντα, ούτε να κάνετε συνεχώς το καλύτερο δυνατό. Οι περισσότεροι αρκεί που είμαστε επαρκώς καλοί, με αρκετά ανθρώπινα και καθημερινά λάθη στην ανατροφή των παιδιών μας. Αλλά σε αυτό το θέμα δυστυχώς, είναι έτσι επί του παρόντος τα πράγματα που συνήθως μόνο με δική σας ενεργοποίηση θα καταφέρετε να πάτε κόντρα στο ρεύμα του ποταμού και να εκπληρώσετε τους στόχους σας για τον θηλασμό. Συνειδητοποιήστε ότι κάποιοι σας τον κλέβουν για δικό τους όφελος, εις βάρος του δικού σας οφέλους και του παιδιού σας. Εικόνα5

Φυσικά και δεν τελειώνει ούτε αρχίζει η μητρότητα με τον θηλασμό ή όχι. Είστε καλή μητέρα είτε θηλάζετε είτε όχι, εφόσον δείχνετε αγάπη, φροντίδα, απόκριση, κατάλληλα ερεθίσματα. Ούτε βέβαια είναι ο θηλασμός ο μόνος παράγοντας που καθορίζει την άμεση και μακροπρόθεσμη ψυχική και σωματική υγεία την δική σας και του παιδιού σας. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας, αλλά υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι, όπως τα γονίδια, το περιβάλλον της εγκυμοσύνης, οι συνθήκες της γέννησης, η γενικότερη διατροφή, οι μέθοδοι στοργικής ανατροφής, η παρουσία αγαπημένων προσώπων, ενώ μετά τα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής υπάρχουν πολλοί παράγοντες που δυστυχώς ξεφεύγουν αρκετά από τον έλεγχο των γονιών, όπως το σχολείο, το κοινωνικό περιβάλλον, οι συνομίληκοι, βλαβερές συνήθειες και τόσα άλλα. Κανείς δεν είπε ότι με τον θηλασμό αρχίσουν και τελειώνουν όλα. Βλέποντάς το όμως ανάποδα, δεν θα έπρεπε κάθε άνθρωπος να επαναστατεί στην ιδέα ότι ένα πολύτιμο δικαίωμα μπορεί να παραβιάζεται από τρίτους αυξάνοντας κινδύνους υγείας για εμάς και τα παιδιά μας; Δεν θα έπρεπε κάθε γυναίκα να επαναστατεί σε ένα σύστημα που παραβιάζει το δικαίωμα να εκφράζεται σεξουαλικά με το σώμα της ελεύθερα, να χρησιμοποιεί σεξουαλικά το στήθος της; Τότε γιατί δεν επαναστατεί όταν ένα εγκατεστημένο επί δεκαετίες σύστημα αποθηλασμού και παρεμβατικής γέννας αφαιρεί από τις γυναίκες συστηματικά την μία από τις δύο σημαντικές λειτουργίες του στήθους της, που είναι η γαλουχία και η θρέψη του παιδιού της; Πως θα αισθανόμασταν αν αντιπροσωπείες αυτοκινήτων μας πουλούσαν συστηματικά αυτοκίνητα με κομμένα καλώδια ή με σαμποταρισμένη μηχανή, όπως τυχαίνει να συμβαίνει με τον θηλασμό σε κάποια μαιευτήρια; Μέχρι κάθε πόλη να γεμίσει με μη σαμποταρισμένα αυτοκίνητα, και με οδηγούς που γνωρίζουν πώς να τα οδηγούν, μέχρι κάθε γειτονιά να έχει εκπαιδευμένους δασκάλους οδήγησης και μέχρι κάθε περιοχή να έχει ασφαλείς δρόμους, με καλή σήμανση και συνεργεία αυτοκινήτων που ανήκουν σε ικανούς μηχανικούς, μέχρι η χώρα να έχει αντιπροσωπείες αυτοκινήτων που δεν τα πουλάνε ελαττωματικά, οι πολλοί επιζήσαντες από μαζικά τροχαία θα συνεχίζουν να παίζουν κρίσιμο αρνητικό ρόλο εμποδίζοντας την εγκατάσταση μιας κουλτούρας αυτοκινήτου – μιας κουλτούρας θηλασμού.

Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να οδηγήσουν. ΛΑΘΟΣ. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μάθουν να οδηγάνε, εάν υποστηριχθούν κατάλληλα κι έγκυρα και υπάρχει κουλτούρα οδήγησης (οι περισσότεροι γύρω τους ξέρουν από οδήγηση).

Όλες οι γυναίκες μπορούν να θηλάσουν. ΛΑΘΟΣ. Οι περισσότερες γυναίκες θα μπορούσαν να μάθουν να θηλάζουν, εάν είχαν κατάλληλη, έγκυρη και έγκαιρη υποστήριξη και υπήρχε κουλτούρα θηλασμού (οι περισσότερες γύρω τους ξέρουν από θηλασμό).

Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται καθόλου να μάθουν οδήγηση. Υπάρχουν και κάποιες μητέρες – έως 10% δείχνουν οι έρευνες – που δεν θέλουν να θηλάσουν, μετά από τεκμηριωμένη ενημέρωση για την βρεφική διατροφή και ενημερωμένη απόφαση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να μάθουν να οδηγούν σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι γύρω τους οδηγούν, και τα καταφέρνουν κάνοντας τις ενδεικνυόμενες ενέργειες, δηλαδή βρίσκοντας σε έγκαιρη ηλικία στην οποία μαθαίνουν καλύτερα δάσκαλο οδήγησης και κάνοντας θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα.

Οι περισσότερες γυναίκες θέλουν να μάθουν να θηλάζουν αλλά σε έναν κόσμο που λίγες θηλάζουν για καιρό, και μην κάνοντας τις ενδεικνυόμενες ενέργειες, δηλαδή να βρουν έγκαιρα κατάλληλη θεωρητική ενημέρωση και πρακτική βοήθεια από το μαιευτήριο, από επαγγελματίες υγείας και από έμπειρες στον θηλασμό μητέρες, δεν τα καταφέρνουν.

90 χρόνια πριν, το αυτοκίνητο ήταν μια σπανιότητα, μια πολυτέλεια. Σήμερα είναι κτήμα των πολλών, της μάζας. Είμαι σίγουρος ότι ο μητρικός θηλασμός βρίσκεται σήμερα εκεί που ήταν το αυτοκίνητο 90 χρόνια πριν. Αυτό σημαίνει ότι μερικές δεκαετίες αργότερα, η κουλτούρα θηλασμού θα είναι βαθιά εγκατεστημένη. Άσκοπες διαμάχες μεταξύ μητέρων που θήλασαν και μητέρων που δεν θήλασαν θα εκλείψουν. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Στέλιος Παπαβέντσης MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2014

Σχετικά Άρθρα

One Response to “Επιζήσαντες μαζικών τροχαίων”

  1. Panayota Peya says:

    To arthro sas einai eksairetiko, to pws viwsa to thilasmo apotyponetai stis lekseis sas. Kai gia na sas xaropoihsw mathete oti h apotyxia na thilasw to prwto paidi mou egine peisma kai me tin katallili vohtheia thilazw to deytero paidi mou apokleistika, einai 5 minwn kai synexizoume. Sygxaritiria ksana gia to arthro sas

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login