search
top

Η ευεργετική επίδραση του θηλασμού στον μεταβολισμό της μητέρας

Ένα συχνά χρησιμοποιούμενο μήνυμα από επαγγελματίες υγείας και φορείς που θέλουν να προάγουν τον μητρικό θηλασμό είναι ότι ο θηλασμός για μια μητέρα είναι πολύτιμο δώρο για το παιδί της. Το μήνυμα αυτό αδικεί και δεν διαφημίζει τον θηλασμό, γιατί παρουσιάζει ένα μικρό μόνο κομμάτι της πραγματικότητας. Πρέπει να μεταδώσουμε στον κόσμο όχι την παρωχημένη και αναποτελεσματική ιδέα ότι ο θηλασμός είναι θυσία και προσφορά της μητέρας προς το παιδί της, αλλά ότι ο θηλασμός είναι η φυσιολογική ανατροφή των παιδιών που προάγει την υγεία της μητέρας, του παιδιού, της οικογένειας, των πορτοφολιών και της κοινωνίας.

Μια καινούργια μελέτη έρχεται να προσφέρει επιπλέον αποδείξεις για την ευεργετική επίδραση της γαλουχίας στον οργανισμό της μητέρας, ακόμα και χρόνια μετά τον αποθηλασμό. Πολύ λίγες έρευνες έχουν έως τώρα εξετάσει αν υπάρχουν ευεργετικές επιδράσεις της γαλουχίας που επιμένουν και μετά τον αποθηλασμό και προστατεύουν τις γυναίκες που είχαν σακχαρώδη διαβήτη στην εγκυμοσύνη τους από την απώτερη ανάπτυξη αντίστασης στην ινσουλίνη και ανεπάρκειας στην έκκριση ινσουλίνης.
Οι ερευνητές μελέτησαν μια ομάδα 144 γυναικών που είχαν ιστορικό διαβήτη στην κύηση. Οι μητέρες ανέφεραν πλήρη στοιχεία για την διάρκεια αποκλειστικού θηλασμού και για την συνολική διάρκεια θηλασμού. Η μέση ηλικία των γυναικών ήταν 36.5 χρόνια. Οι γυναίκες πέρασαν από μεταβολικό τεστ αντοχής στην γλυκόζη κατά μέσο όρο 4 χρόνια μετά την γέννηση του παιδιού τους.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, οι γυναίκες που είχαν θηλάσει είχαν καλύτερα αποτελέσματα στο μεταβολικό τεστ (καλύτερη ανοχή στην γλυκόζη, χαμηλότερες συγκεντρώσεις ινσουλίνης κατά την νηστεία και 2 ώρες μετά την δοκιμασία γλυκόζης, χαμηλότερη αντίσταση στην ινσουλίνη. Μητέρες που θήλασαν για πάνω από 10 μήνες, σε σύγκριση με μητέρες που θήλασαν για λιγότερο από 10 μήνες, είχαν σημαντικά βελτιωμένο δείκτη έκκρισης – ευαισθησίας στην ινσουλίνη, χαμηλότερες συγκεντρώσεις ινσουλίνης στη νηστεία και 2 ώρες μετά την χορήγηση γλυκόζης και σημαντικά χαμηλότερη πιθανότητα για μειωμένη αντοχή στην γλυκόζη. Η διάρκεια μητρικού θηλασμού αποδείχτηκε ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για τις συγκεντρώσεις ινσουλίνης στο αίμα και την ευαισθησία στην ινσουλίνη.

Γυναίκες λοιπόν με διαβήτη κύησης πρέπει να ενθαρρύνονται ακόμα περισσότερο και να υποστηρίζονται σωστά στο να ξεκινούν έγκαιρα αποκλειστικό αποτελεσματικό θηλασμό, και όχι να οδηγούνται στην τυπική στην Ελλάδα πορεία της καισαρικής, συχνά πολύ νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία τοκετού, απομάκρυνση από τη μητέρα, χορήγηση ξένου γάλακτος και εξαναγκασμό σε αποθηλασμό. Αυτή και άλλες εκατοντάδες μελέτες επίσης δείχνουν αυτό που θα έπρεπε να γνωρίζουν ΟΛΟΙ όσοι ασχολούνται και συμβουλεύουν μητέρες και μικρά παιδιά, ότι ο μητρικός θηλασμός δεν τελειώνει στους 6 μήνες, ότι όσο μεγαλύτερη διάρκεια γαλουχίας τόσο καλύτερα για μητέρα και παιδί, ότι η σχέση του θηλασμού με την υγεία είναι δοσο-εξαρτώμενη – όσο περισσότερη διάρκεια, τόσο πιο εμφανή τα ευεργετικά αποτελέσματα. Σε πρόσφατη επικοινωνία με το Υπουργείο Υγείας υπήρξε επίσημη απάντηση που ανέφερε για τον θηλασμό ότι είναι «το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να κάνει μια μητέρα στο παιδί της». Το μήνυμα αυτό είναι λανθασμένο, δεν υπηρετεί τον θηλασμό, είναι παρωχημένο και ενδεικτικό της απόστασης που έχουν οι ιθύνοντες που μπορούν να βοηθήσουν στην αύξηση του θηλασμού στην Ελλάδα από την επιστημονική πραγματικότητα και την αποτελεσματική προσέγγιση της προαγωγής του μητρικού θηλασμού.

Πηγή: Chouinard-Castonguay S et al. Relationship between Lactation Duration and Insulin and Glucose Response among Women with Prior Gestational Diabetes. Eur J Endocrinol. 2013 Jan 9. [Epub ahead of print]

Μετάφραση/ Σχολιασμός: Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2013

Σχετικά Άρθρα

One Response to “Η ευεργετική επίδραση του θηλασμού στον μεταβολισμό της μητέρας”

  1. Ελευθερία says:

    Πόση αλήθεια υπάρχει σ’ αυτό το άρθρο αλλά και σε πολλά άλλα και σε πολλά άλλα ως μητέρα τεσσάρων παιδιών με προσωπικά βιώματα θα ήθελα να επισημάνω προς τις άλλες μητέρες. Θήλασα δίδυμα για 1 χρόνο. Μετά τον αποθηλασμό, χωρίς να υποβληθώ σε εξαντλητικές δίαιτες, έχασα σε 3 μήνες 15 περιττά κιλά, τα οποία μέχρι σήμερα, παρότι ακολούθησε και άλλη εγκυμοσύνη δεν ξαναπήρα.
    Σχετικά με την κατάχρηση των αντιβιώσεων, το τραγικό είναι ότι αυτές συχνά συνταγογραφούνται από παιδιάτρους ακόμα και σε βρέφη κατόπιν ψευδών διαγνώσεων, όπως αρκετά χρόνια μετά διαπίστωσα, άραγε για να είναι σίγουρος ο γιατρός ότι θα προλάβει τυχόν επιπλοκές ή εξυπηρετώντας άλλα συμφέροντα;
    Και όταν ο γιος μου έκανε εμπύρετη ουρολοίμωξη 45 μόλις ημερών και στο νοσοκομείο με έβγαζαν έξω από το εξεταστήριο για να κάνουν κάποια εξέταση και άκουγα το μωρό να ουρλιάζει για απελπιστικά πολλή ώρα, μίσησα, παράλογα το καταλαβαίνω, όλο το ιατρικό προσωπικό. Με λύπη μου τώρα διαπιστώνω ότι δεν έπρεπε να ακολουθήσω την οδηγία του παιδοουρολόγου για προληπτική αντιβίωση στο μωρό για 6 μήνες παρά το ότι δεν είχε παλλινδρόμηση και ουδέποτε ξαναέπαθε ουρολοίμωξη. Είναι το ίδιο παιδί το οποίο μέχρι και σήμερα, 3 χρόνια μετά, έχει ψυχολογικό πρόβλημα με τα γεννητικά του όργανα, γιατί ο γιατρός αποφάσισε να ακολουθήσει την λάθος πρακτική στη φίμωση, τακτική την οποία ακολουθεί σε όλους ανεξαιρέτως.
    Όταν αποφάσισα να αλλάξω παιδίατρο με έκπληξη άκουσα από τα χείλη του ότι το παιδί δεν πρέπει να το παίρνω πολύ αγκαλιά μετά τους 6 μήνες γιατί κακομαθαίνει και ότι πρέπει να αλλάξει υπνοδωμάτιο. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, να απαντήσω ότι τα θεωρώ όλα αυτά γελοία ή θα προσβληθεί;
    Το πρώτο μου παιδί το θήλασα μόλις 4 μήνες, αποθήλασα δε με πόνο ψυχής γιατί δεν βρέθηκε κανείς εγκαίρως στο δρόμο μου να με καθοδηγήσει πώς θα μπορούσα να αντιμετωπίσω αυτό που έβλεπα ως άρνηση θηλασμού. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα με βασανίζει το ερώτημα αν το παιδί δεν θα ήταν τόσο εσωστρεφές και με χαμηλή αυτοπεποίθηση αν είχα καταφέρει να το θηλάσω περισσότερο.
    Απ’ την άλλη μεριά, στάθηκα πολύ, μα πολύ τυχερή στη γυναικολόγο μου, που σε όλους τους τοκετούς περίμενε να έρθει η ώρα του παιδιού για να γεννηθεί, σε ακατάλληλες για εκείνη ώρες, αλλά πάντα υπομονετική και πρόθυμη, το πρώτο φυσιολογικά και έχοντας εγώ 8 βαθμούς υπερμετρωπία, τα δίδυμα με καισαρική, όχι προγραμματισμένη 4 η ώρα τα χαράματα λόγω ισχιακής προβολής και των δύο και το τέταρτο παιδί φυσιολογικά μετά από καισαρική, όλα αυτά σε μία μικρή νησιωτική όλη σε δημόσιο νοσκοκομείο.
    Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου τα λόγια της όταν της παραπονέθηκα στο τελευταίο παιδί, 5,5 μηνών σήμερα, ότι πονάνε οι θηλές μου γιατί το μωρό πιάνει δυνατά και αντί για ψευδοθηλές μου λέει, το μωρό θα το βάζεις στο στήθος και βέβαια θα πιάνει δυνατά ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login