search
top

Child Advocacy Manifesto

Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι διαπαιδαγώγηση σημαίνει να ¨στρώνεις¨ τα παιδιά στο ξύλο και ότι η ¨εκπαίδευση¨ των παιδιών δεν διαφέρει από την εκπαίδευση των σκυλιών. Επί χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα θεωρούσε την παιδική ηλικία ως αναγκαστικό πέρασμα μόνο προς την ενηλικίωση, κάτι χωρίς αξία που οδηγεί σε κάτι με αξία. Τα παιδιά είχαν μόνο υποχρεώσεις, ήταν ¨άγραφη πέτρα¨ που έπρεπε να σμιλευτεί στον σωστό ενήλικα. Οι περισσότεροι μεγάλοι στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν συνειδητοποίησαν ποτέ ότι και τα παιδιά είναι άνθρωποι.
26 χρόνια πριν, το 1989, με την Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού, η ανθρωπότητα για πρώτη φορά προσπαθούσε να αναθεωρήσει την θέαση που έχει για την παιδική ηλικία. Ήταν πρώτα χρόνια της ζωής είναι σημαντικά, κρίσιμα, έχουν αξία από μόνα τους και όχι μόνο ως μέσο προς την ενηλικίωση. Η παιδικότητα είναι το άπειρο που περιορίσαμε στους τέσσερις τοίχους της μαντρωμένης μας ενήλικης λογικής και φροντίσαμε με επιμέλεια να εξαφανίσουμε και από μέσα μας και από τους γύρω μας. Ως προς τον τρόπο που βλέπει την παιδικότητα και τα πρώτα χρόνια της ζωής, η ανθρωπότητα βρίσκεται στην αρχή της αρχής, στην προϊστορική εποχή.
Αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που ακούω μωρά να κλαίνε χωρίς απόκριση για να μην πάρουν αέρα, νήπια να μαθαίνουν στην λεκτική και σωματική βία, παιδιά να ακινητοποιούνται από τέσσερις ενήλικες με την μητέρα μακριά σαν να ήταν αντικείμενα που πρέπει πάνω τους να βρεθεί φλέβα, έφηβοι με χειρότερο και πιο πολυάσχολο πρόγραμμα ημερήσιο φροντιστηρίων από τον πιο πολυάσχολο επιχειρηματία.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού στις 20 Νοεμβρίου:

• Διεκδικώ μια χώρα όπου κάθε νέο παιδί δεν θα είναι τεκμήριο και οικονομικός φόρτος, αλλά ανεκτίμητη επένδυση για το μέλλον.

• Οραματίζομαι μια χώρα που έχει αποφασίσει να εστιάσει στα πρώτα τρία κρίσιμα χρόνια της ζωής, γνωρίζοντας ότι κάθε επιπλέον ευρώ που επενδύει σε αυτήν την ηλικία σημαίνει καλύτερες μελλοντικές γενιές, αποδοτικότερες, κέρδος για την κοινωνία και για την οικονομία.

• Υπερασπίζομαι το δικαίωμα των γονιών και των μικρών παιδιών να κάνουν τις καλύτερες δυνατές επιλογές για την υγεία και την ευτυχία τους, με βάση την τελευταία ανεξάρτητη επιστημονική ενημέρωση, ελεύθερα και ανεξάρτητα από εμπορικές πιέσεις που διαστρεβλώνουν αυτές τους τις επιλογές.

• Πιστεύω σε μια βρεφική ηλικία κατά την οποία ο μητρικός θηλασμός θα είναι το φυσιολογικό και το σύνηθες, και κατά την οποία μητέρες και μικρά παιδιά θα είναι ελεύθερα να χαρούν τον θηλασμό για όσο περισσότερο θέλουν και μπορούν, έχοντας αμέριστη και έγκυρη υποστήριξη από το σύστημα υγείας, την πολιτεία και το στενό τους περιβάλλον.

• Διεκδικώ μια χώρα στην οποία όλα τα βρέφη και μικρά παιδιά έχουν πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας δωρεάν υπηρεσίες υγείας, οι οποίες προσφέρουν αντιμετώπιση με βάση τεκμηριωμένη ιατρική – evidence based medicine. Μια χώρα που στοχεύει όλα τα βρέφη ανεξάρτητα κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, και όχι μόνο όσα οι γονείς τους μπορούν να πληρώσουν, αν απολαμβάνουν υπηρεσίες προληπτικής ιατρικής όπως επισκέψεις παρακολούθησης και εμβολιασμούς.

• Ελπίζω σε μια χώρα όπου το μικρό παιδί θα προστατεύεται από καταστάσεις συγκρούσεων συμφερόντων που οδηγούν σε εκπτώσεις στο επίπεδο υγείας του.

• Οραματίζομαι μια χώρα στην οποία τα παιδιά γεννιούνται συνήθως φυσιολογικά και τελειόμηνα, όπως ορίζει η φύση, όπου καισαρικές τομές και άλλες παρεμβάσεις τοκετού γίνονται σε πολύ λιγότερες περιπτώσεις και μόνο όταν υπάρχει τεκμηριωμένη ιατρική ένδειξη. Μια χώρα με λιγότερη βία στην γέννα.

• Διεκδικώ μια χώρα όπου επίδοξοι και νέοι γονείς ενημερώνονται έγκυρα από το σύστημα υγείας και την πολιτεία, ώστε ενδυναμωμένοι να φτάνουν σε ενημερωμένες αποφάσεις για αυτούς και τα παιδιά τους, σε συνεργασία και όχι υπό εξουσιαστική σχέση με τους γιατρούς και το σύστημα υγείας.

• Οραματίζομαι μια βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία χωρίς υπέρμετρη ιατρικοποίηση που μετατρέπει αναίτια παιδιά σε ασθενείς και γονείς σε φοβισμένους παθητικούς δέκτες και απομακρύνουν την χαρά από αυτά τα υπέροχα, σημαντικά χρόνια. Μια βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία όπου θα δίνονται οδηγίες για ιατρικές παρεμβάσεις μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται, φάρμακα όπως αντιβιοτικά μόνο εφόσον είναι απαραίτητα.

• Υπερασπίζομαι το δικαίωμα του βρέφους και του μικρού παιδιού να είναι μαζί με τους ανθρώπους που γνωρίζει και αγαπά, τους γονείς του, σε κάθε περίσταση που αυτό είναι εφικτό, συμπεριλαμβανομένης και της νοσηλείας σε νοσοκομείο. Υπερασπίζομαι το δικαίωμα του άρρωστου μικρού παιδιού να είναι αγκαλιά στην μητέρα του σε δύσκολες στιγμές ιατρικών παρεμβάσεων, το δικαίωμά του να βιώνει όσο γίνεται λιγότερο σωματικό και ψυχικό πόνο. Ποτέ πια μόνα σε μαιευτήρια ή σε νοσοκομεία.

• Υπερασπίζομαι την ανάγκη των γονιών να ενημερώνονται επαρκώς για την ψυχοκινητική ανάπτυξη του παιδιού τους και το δικαίωμα του παιδιού τους να ωριμάζει στον ρυθμό που θέλει και να καλλιεργεί τις δεξιότητες που επιθυμεί, μακριά από αυθαίρετες επιταγές και προκατειλημμένες αντιλήψεις για το τι θα έπρεπε να κάνει.

• Οραματίζομαι μια βρεφική ηλικία που αναπτύσσει πλήρως το ψυχοκινητικό δυναμικό του κάθε παιδιού, μακριά από πρακτικές όπως το παρκάρισμα στην τηλεόραση.

• Διεκδικώ μια βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία που επενδύει στην ψυχική υγεία, ελεύθερη από βίαιες πρακτικές, όπως η παιδική σωματική και ψυχική κακοποίηση, το χτύπημα στο χέρι ή στο πρόσωπο για νουθεσία, η υπερβολική αρνητική προσοχή, το κλάμα χωρίς απόκριση.

• Οραματίζομαι μια πρώτη παιδική ηλικία στην οποία κανείς δεν «αγχώνεται» για «ανεξαρτητοποίηση» του παιδιού του, γνωρίζοντας ότι τα παιδιά είναι κοινωνικά πλάσματα, θέλουν να βρίσκονται μαζί με τους ανθρώπους που αγαπούν και ότι γονιός σημαίνει να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες του παιδιού σου κατάλληλα, έγκαιρα και έγκυρα, χωρίς όριο ηλικίας.

• Διεκδικώ μια πρώτη παιδική ηλικία όπου κυριαρχεί το ελεύθερο παιχνίδι, ο πειραματισμός, η χαρά, η συναισθηματική ασφάλεια, και όχι η πρώιμη «εκπαίδευση», το «μαντρί», το κουτσούρεμα της φαντασίας, της ελευθερίας, της πρωτοβουλίας και της παιδικότητας.

• Υπερασπίζομαι το δικαίωμα των μικρών παιδιών να βιώνουν το φαγητό και το τραπέζι ως ευχάριστη διαδικασία μίμησης και πρωτοβουλίας, και όχι ως μάχη εξουσίας, παθητική ή με την βία ή με ξεγέλασμα προώθηση κουταλιάς σε ανοιχτό στόμα.

• Διεκδικώ μια χώρα γεμάτη με φιλικούς προς τα βρέφη και τα μικρά παιδιά χώρους, γειτονιές και πόλεις. Μια χώρα που σφύζει από γονείς και μικρά παιδιά να χαίρονται την ζωή έξω και σε δημόσιους χώρους, μακριά από την βία του ανύπαρκτου πεζοδρομίου, της τσιμεντοποίησης, του αυτοκινήτου και του παθητικού καπνίσματος.

• Επιδιώκω γονείς μικρών παιδιών εκπαιδευμένους και με κατάλληλες πρακτικές σε θέματα ασφάλειας για το παιδί, με σπίτια φιλικότερα προς τα μικρά παιδιά, μηχανάκια που δεν κουβαλούν παιδιά και αυτοκίνητα που δεν είναι κολλημένα μικρά προσωπάκια χωρίς ζώνη και χωρίς καρεκλάκι αυτοκινήτου στο τζάμι του μπροστινού καθίσματος.

Πέρα από τα στοιχειώδη δικαιώματα κάθε παιδιού – την οικογένεια, την στέγη, την σίτιση, την οικονομική, κοινωνική και συναισθηματική ασφάλεια, την πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην υγεία – ας διεκδικήσουμε και τα παραπάνω. Όχι τόσο γιατί φροντίζοντας καλύτερα τα παιδιά μας φροντίζουμε το μέλλον του τόπου μετά από δεκαετίες. Κυρίως γιατί κάθε παιδί έχει δικαίωμα και του αξίζει να ζει πλήρως ως παιδί.

 

Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2015

Σχετικά Άρθρα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login