search
top

Πρωτόγαλα

 

γελούν, χαμογελούν για το βρέφος που έρχεται κάθε τόσο με τη λευκή του πομπή – για λίγο μόνο – έπειτα να φύγει πάλι, απροστάτευτο από μάνα, μέσα στη διάφανη λεκάνη του από πλέξιγκλας πάνω σε ρόδες, σπρωγμένο από νοσοκόμες, μαίες, αδερφές,, γιατρούς, αδερφές, συγγενείς. (μόνο η μάνα μου δε νοιάζεται για το μωρό – όλο έρχεται,”να δω το παιδί μου”). τη σέρνουν μέχρι το κρεβάτι μου, όχι από εδώ, από εδώ είναι ο ορός, όχι έτσι, να έτσι: ορίστε, να θηλάστε την.

μου γελούν με τα δώρα τους σηκωμένα, μου προσφέρουν για να πάρουν απ’ τη χαρά, μου φέρνουν για να πιπιλίσουν απ’ το νέο παιδί. θηλάστε την, και αν δεν ξέρετε εσείς, δεν πειράζει, ξέρει εκείνη.

“για να δω”, “να ζουλήξω”. σταγόνα καμία. “δεν έχεις ακόμα”

– δεν έχω μάτια, χέρια, στομάχι –

“μάλλον εσύ δεν θαχεις αρκετό”

– μου λείπει ένα πόδι, ένα νεφρό, μια γλώσσα.

είδα στον ύπνο μου στήθη

γεμάτα, μεγάλα, βαριά.

όχι σαν αυτά που βλέπει η γυναίκα

όχι αυτά που επιθυμεί ο άντρας.

από ψηλά σκεπάζανε τους ουρανούς

κι εγώ μπορούσα να σηκώνω τα χέρια

κι έπεφτε πάνω μου γλυκιά βροχή.

(Από το βιβλίο “Πρωτόγαλα” της Κατερίνας Χρυσανθοπούλου, εκδόσεις futura 2009)

Σχετικά Άρθρα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login