search
top

Πληγωμένες θηλές: πρόληψη και θεραπεία

 

Οι πληγωμένες θηλές είναι ένα συχνό πρόβλημα κατά την εγκατάσταση του μητρικού θηλασμού, τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό. Πρόκειται για έναν συχνό λόγο που οι μητέρες αναφέρουν για διακοπή του θηλασμού. Ωστόσο, οι πληγωμένες θηλές δεν είναι νομοτελειακό αποτέλεσμα του θηλασμού των πρώτων εβδομάδων, αλλά σε σημαντικό βαθμό είναι απόρροια λανθασμένων πρακτικών και καθοδήγησης της θηλάζουσας μητέρας. Η πρόληψη είναι απαραίτητη και καταδεικνύεται από το γεγονός ότι η συχνότητα του προβλήματος είναι σημαντικά μικρότερη σε μητέρες που γεννούν σε Φιλικά προς τα Βρέφη μαιευτήρια.

Για να αποτρέψουμε την εμφάνιση πληγών και πόνου στις θηλές πολλές πρακτικές μπορούν να βοηθήσουν:

  • Μωρά που γεννιούνται όσο γίνεται με συμπληρωμένες εβδομάδες εγκυμοσύνης, φυσιολογικά ή/ και χωρίς σημαντική χρήση φαρμάκων στην μητέρα μπορεί να γεννιούνται πιο ώριμα νευρολογικά, πιο υγιή και με πιο δυνατό sucking
  • Εφόσον μητέρα και παιδί είναι υγιή μετά την γέννηση, είναι πολύ σημαντικό να αφεθούν χωρίς ενόχληση μαζί, αγκαλιά, ώστε η κρίσιμη αρχική επαφή να οδηγήσει σε αύξηση των ορμονών της αγάπης, αυξημένο δεσμό και καλύτερο ξεκίνημα στο πιάσιμο της θηλής και τον θηλασμό.
  • Εάν δεν υπάρχει σημαντικός ιατρικός λόγος, αποφεύγεται η χορήγηση στο νεογέννητο μπιμπερό. Ακόμα και στις λίγες περιπτώσεις που απαιτείται για ιατρικούς λόγους χορήγηση γάλακτος έξω από το στήθος της μητέρας – κατά προτίμηση αντλημένο μητρικό, ανθρώπινο δότριας και τελευταία υποκατάστατο – , αυτό πρέπει να δίνεται με άλλους τρόπους – σύριγγα, κυπελάκι, συμπλήρωμα στο στήθος – και όχι με μπιμπερό, ώστε να αποφευχθεί κατά τις κρίσιμες πρώτες μέρες που μητέρα και μωρό μαθαίνουν να θηλάζουν η σύγχυση θηλών, με συνέπεια το μωρό να σφίγγει τα χείλη του όταν είναι στο στήθος όπως κάνει με το μπιμπερό και να το τραυματίζει.
  • Για τον ίδιο λόγο, την αποφυγή σύγχυσης θηλών, πρέπει να αποφεύγεται η χρήση πιπίλας κατά τις κρίσιμες πρώτες μέρες και εβδομάδες. Η μητέρα πρέπει από την αρχή να «μάθει» το παιδί της, τα σημάδια κορεσμού και πείνας του, οπότε με την πιπίλα υπάρχει κίνδυνος η μητέρα να μην μάθει να διαβάζει σωστά το μωρό της.
  • Το φυσιολογικό τάισμα των βρεφών γίνεται με το μωρό συνεχώς δίπλα, μαζί με την μητέρα του από την γέννηση, όχι με ωράριο αλλά κατά απαίτηση του βρέφους, σύμφωνα με τα σημάδια πείνας και κορεσμού του. Οτιδήποτε άλλο οδηγεί σε ανεπαρκή συντονισμό μητέρας βρέφους, εκνευρισμό, μειωμένη σύνδεση και κακό πιάσιμο της θηλής.
  • Από το πρώτο 24ωρο το μωρό πρέπει να έρχεται στο στήθος της μητέρας του τουλάχιστον 8 φορές το 24ωρο, χωρίς ανώτερο όριο, όποτε δείχνει να ζητάει το παιδί. Με όλα τα παραπάνω μειώνονται οι πιθανότητες σοβαρού σπαργώματος του στήθους μετά τις πρώτες μέρες. Το έντονο σπάργωμα, αποτέλεσμα συχνά των λανθασμένων πρακτικών των πρώτων ημερών, οδηγεί σε έντονα προβλήματα σύλληψης του στήθους από το μωρό και κατά συνέπεια σε πε4ραιτέρω πληγές στις θηλές.
  • Η μητέρα διδάσκεται να τοποθετεί το μωρό στο στήθος όχι όταν κλαίει – καθυστερημένο σημάδι – αλλά με τα πρώτα σημάδια πείνας του. Εάν κλαίει πρέπει πρώτα να ηρεμήσει με απλή αγκαλιά ή άλλο τρόπο και μετά να έρθει στο στήθος.
  • Με προυπόθεση να είναι σωστή η τοποθέτηση του παιδιού στο στήθος και η σύλληψή του από το στόμα του μωρού, δεν πρέπει να υπάρχουν αυθαίρετοι χρονικοί περιορισμοί στον θηλασμό, ούτε χρονικά όρια, αλλά το μόνο κριτήριο είναι τα σημάδια πείνας και κορεσμού του παιδιού και όχι το ρολόι.
  • Δίνεται οδηγία στην μητέρα να βλέπει κατά πόσο το μωρό της καταπίνει στο στήθος. Δεν κάνει αυθαίρετες εναλλαγές από το ένα στήθος στο άλλο, αλλά περιμένει στο ένα στήθος μέχρι το μωρό να βγει από μόνο του ή μέχρι να σταματήσει για αρκετή ώρα να καταπίνει, το βάζει για λίγο να ρευτεί και εάν το μωρό ενεργοποιείται πάλι και δείχνει σημάδια πείνας τότε προσφέρει το άλλο στήθος.
  • Το Α και το Ω στον θηλασμό, για την κρίσιμη αρχή της εγκατάστασής του, είναι η τοποθέτηση του μωρού και η σύλληψη του στήθους. Με άλλα λόγια, το κρίσιμο είναι ο τρόπος, το πώς μπαίνει το μωρό στο στήθος, και όχι το πόση ώρα μένει εκεί. Οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να διδάξουν στην μητέρα σωστή τοποθέτηση:
    • Η μητέρα κάθεται αναπαυτικά προς τα πίσω, το παιδί πηγαίνει προς το στήθος και όχι το ανάποδο.
    • Η κοιλιά του μωρού είναι πλήρως στραμμένη προς το στήθος της μητέρας, το σώμα του μωρού σε ευθεία, το ένα χέρι από πάνω και το άλλο από κάτω, τα ποδαράκια του είναι στενά εφαρμοσμένα σε επαφή με το σώμα της μαμάς. Το κεφάλι του μωρού δεν στρίβει και το μωρό βρίσκεται βαθιά χωμένο στην αγκαλιά της μαμάς, όχι στον αέρα.
    • Όπως ένας καινούργιος οδηγός που κάνει μαθήματα οδήγησης, τις πρώτες φορές δεν κάνουμε βιαστικές κινήσεις όπως όπως. Η μητέρα βεβαιώνεται ότι έχει πιάσει το μωρό της σωστά με το ένα χέρι, έχει τοποθετήσει σωστά το ελεύθερό της χέρι για να υποστηρίξει το στήθος της και έπειτα περιμένει το μωρό να κάνει μεγάλο στόμα. Πρέπει να διδαχθεί την συγχρονισμένη κίνηση του «με το χέρι που κρατάω το μωρό το φέρνω προς το στήθος ακριβώς την στιγμή που κάνει μεγάλο στόμα για να πιάσει».
    • Το ελεύθερο χέρι πιάνει το στήθος από μακριά από την θηλαία άλω και όχι κοντά στην θηλή σαν τσιγάρο
    • Είναι πολύ σημαντικό από τις πρώτες μέρες η μητέρα να διδαχθεί πώς να βάζει το μωρό στο στήθος σε διάφορες θέσεις θηλασμού, τουλάχιστον τις βασικές – της αγκαλιάς, χιαστί, της μασχάλης και πλαγιαστά. Η ποικιλία στις θέσεις που το στόμα του μωρού πιάνει το στήθος προσφέρει λιγότερο επίμονο τραυματισμό σε συγκεκριμένα σημεία και οδηγεί σε λιγότερο επώδυνες ή πληγωμένες θηλές.
    • Το μωρό πρέπει να μην πιάνει την άκρη της θηλής μόνο με το στόμα του, αλλά μεγάλο μέρος του στήθους και της θηλαίας άλω
    • Οποτεδήποτε η μητέρα πονάει έντονα και ιδιαίτερα εάν ο πόνος συνεχίζεται πέρα από τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα, θα πρέπει να βγάλει το παιδί από το στήθος, γιατί οι πιθανότητες είναι ότι έχει πιάσει λανθασμένα. Ξαναπροσπαθεί από την αρχή κάνοντας τις σωστές ενέργειες μεθοδικά για σωστό πιάσιμο. Η μητέρα διδάσκεται να μην βγάζει το μωρό από το στήθος τραβώντας το, αλλά τοποθετώντας το μικρό της δάχτυλο βαθιά στο στόμα του μωρού πριν το απομακρύνει από την θηλή της. Ο επίμονος πόνος κατά τον θηλασμό δεν είναι ούτε φυσιολογικός ούτε αναμενόμενος ούτε νομοτελειακός, αλλά σημάδι λανθασμένης τεχνικής που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης και βελτίωσης.
    • Όταν το μωρό πιάνει σωστά, η μύτη του δεν είναι χωμένη στο στήθος αλλά μόλις εφάπτεται σε αυτό, ενώ αντίθετα το σαγόνι του είναι βαθιά χωμένο στο στήθος και κινείται μαλάσσοντάς το. Με αυτόν τον τρόπο η θηλή στοχεύει στην οροφή του στόματος του μωρού, με αποτέλεσμα να γίνεται αποτελεσματικότερη η απομάκρυνση γάλακτος από το μωρό, ενώ μειώνονται οι πιθανότητες πληγής στην θηλή. Εάν το μωρό δείχνει να μην αναπνέει καλά γιατί είναι μπλοκαρισμένη η μύτη του από το στήθος της μαμάς, η αντιμετώπιση δεν είναι να πούμε στην μητέρα να απομακρύνει το στήθος της με το ελεύθερό της χέρι, αλλά να της δείξουμε πώς να τοποθετήσεις καλύτερα το μωρό πάνω της, με τα ποδαράκια του πιο κοντά της, ώστε να φέρει το σαγόνι βαθιά στο στήθος αντί για την μύτη.

  • Το στήθος και η θηλές πρέπει να αερίζονται συχνά, να μην χρησιμοποιείται σφιχτός στηθόδεσμος, ούτε επιθέματα θηλών, αλλά να υπάρχει τακτική έκθεση στον ξηρό αέρα. Αυτό προλαμβάνει τις πληγές και επιταχύνει την επούλωση.
  • Η μητέρα διδάσκεται από την αρχή στο τέλος κάθε θηλασμού να βγάζει 2-3 σταγόνες από το γάλα της και να το απλώνει στην θηλή της, αφήνοντάς την έπειτα σε έκθεση στον αέρα. Στην πρόληψη αλλά και στην θεραπεία των πληγωμένων θηλών απλά υδρόφοβα υλικά, όπως η λανολίνη ή η κεραλοιφή μπορεί να βοηθήσουν.
  • Αποφεύγεται το συχνό βρέξιμο των θηλών της μητέρας με νερό, πέρα από το κανονικό της μπάνιο. Δεν πρέπει η μητέρα να πλένει τακτικά τις θηλές της, ούτε πριν ούτε μετά τον θηλασμό. Δεν πρέπει επίσης να χρησιμοποιείται πάνω τους σαπούνι, ούτε βέβαια οινόπνευμα ή άλλο αντισηπτικό.
  • Εάν υπάρχουν εμφανείς, επίμονες πληγές στις θηλές, υπάρχει συχνά εποικισμός με δυνητικά παθογόνους μικροοργανισμούς, όπως σταφυλόκοκκος και Candida, που διαιωνίζουν ή και χειροτερεύουν το πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται χορήγηση τοπικής θεραπείας με αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή και αντιμυκητιασική αλοιφή.
  • Χρησιμοποιούνται με ασφάλεια και πρέπει να προσφέρονται στην μητέρα αν χρειάζονται απλά παυσίπονα, όπως παρακεταμόλη και ιβουπροφένη.
  • Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις σοβαρά πληγωμένων θηλών μια αντιμετώπιση μπορεί να είναι να σταματήσει για ένα με δύο 24ωρα ο άμεσος θηλασμός στο στήθος και η μητέρα να χρησιμοποιεί κατάλληλο νοσοκομειακό θήλαστρο τουλάχιστον 8 φορές το 24ωρο, μέχρι να υπάρξει καλυτέρευση στις θηλές. Στην μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων μητέρων με πληγωμένες θηλές, απλά μέτρα βελτίωσης της τεχνικής και τοποθέτησης του παιδιού, εναλλαγές θέσεων θηλασμού και τοπική θεραπεία αρκούν και ο θηλασμός άμεσα στο στήθος με τα σημάδια πείνας και κορεσμού του παιδιού πρέπει να συνεχίζεται.
  • Σε έντονες ή επίμονες περιπτώσεις πληγωμένων ή επώδυνων θηλών της μητέρας και ανάλογα με τα άλλα στοιχεία από το ιστορικό και την κλινική εξέταση του παιδιού, της μητέρας, του στήθους της και του θηλασμού, μπορεί η αιτία του προβλήματος να είναι:
  1. Βραχύς χαλινός στην γλώσσα του μωρού
  2. Μικρή γνάθος, υψηλή υπερώα ή βραχεία γλώσσα του μωρού
  3. Μυκητίαση θηλών ή/ και στόματος του μωρού
  4. Φαινόμενο Raynaud στις θηλές της μητέρας
  5. Επιλόχεια κατάθλιψη, που οδηγεί σε αδυναμία συντονισμού της μητέρα με τα σημάδια πείνας και κορεσμού του παιδιού της

 

Και επειδή πολλές φορές η ανάποδη θέαση των πραγμάτων είναι ισχυρή στην μνήμη και μπορεί να ενισχύσει την μάθηση, και για να επαναλάβουμε με άλλο τρόπο τα παραπάνω, παραθέτουμε τις αντίθετες από τις επιστημονικά τεκμηριωμένες οδηγίες για τις πληγωμένες θηλές που βλάπτουν αντί να βοηθούν:

 

Πως να διασφαλίσετε ότι οι θηλές της θηλάζουσας μητέρας πληγώνονται

 

Έχετε μια μητέρα που μόλις γέννησε και θέλει οπωσδήποτε να θηλάσει το μωρό της αποκλειστικά;

 

Να τι μπορείτε να κάνετε για να διασφαλίσετε ότι οι θηλές της θα πληγωθούν σοβαρά και θα πονάνε από τις πρώτες μέρες μετά την γέννηση:

  • Βεβαιωθείτε ότι το μωρό θα γεννηθεί κατά προτίμηση με καισαρική τομή και πριν την ώρα του, πολύ πριν συμπληρωθούν οι 40 εβδομάδες εγκυμοσύνης, ώστε να γεννηθεί όσο γίνεται πιο ανώριμο και με αδύναμο sucking.
  • Μην δίνετε το νεογέννητο στη μητέρα για αγκαλιά και θηλασμό αμέσως μετά τον τοκετό, ακόμα και αν μητέρα και παιδί είναι σε εντελώς υγιή κατάσταση. Μια παρατεταμένη επαφή του νεογέννητου με την μητέρα του κατά τις πρώτες ώρες της ζωής αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης χημείας, σύνδεσης μεταξύ τους και τις ορμόνες της αγάπης και μειώνει τις πιθανότητες για πληγωμένες θηλές.
  • Δώστε από την αρχή στο μωρό μπουκάλια μπιμπερό, ώστε να μάθει να ρουφάει με τον τρόπο του μπιμπερό και όταν έρχεται στο στήθος να σφίγγει τα χείλια του τραυματίζοντας την θηλή της μαμάς του.
  • Δώστε στο μωρό πιπίλα από την αρχή «για να ηρεμεί και να μην κάνει πιπίλα την μαμά». Αυτό θα δημιουργήσει από νωρίς σύγχυση θηλών στο παιδί, η μητέρα δεν θα διαβάζει σωστά τα σημάδια πείνας του και το μωρό θα σφίγγει τα χείλια του πάνω στην θηλή της μαμάς του.
  • Αποτρέψτε το μωρό να έρχεται στην μαμά του και στο στήθος της πάνω από 8 φορές το 24ωρο. Πιο λίγες φορές θα αυξήσουν την πιθανότητα η μητέρα να πάθει έντονο ή καθυστερημένο σπάργωμα στο στήθος μετά τις πρώτες μέρες, πράγμα που θα δυσχεράνει την πρόσληψη του μαστού από το μωρό, θα οδηγήσει το μωρό σε έντονο εκνευρισμό, κακό πιάσιμο και θα ωθήσει σε περαιτέρω πληγές στις θηλές.
  • Διδάξτε στην μητέρα ότι το φυσιολογικό τάισμα των νεογέννητων γίνεται με ωράριο, με το ρολόι όποτε ορίζουμε εμείς και όχι κατά απαίτηση του μωρού.
  • Διδάξτε στην μητέρα να βάζει το παιδί στο στήθος μόνο όταν κλαίει, σε προχωρημένη πείνα και εκνευρισμό, και όχι νωρίτερα, για να είναι ο θηλασμός αραιότερος από την αρχή και το πιάσιμο του στήθους πιο άγαρμπο.
  • Βάλτε χρονικούς περιορισμούς στον θηλασμό, πχ 5 λεπτά μέγιστο σε κάθε στήθος, έτσι που το παιδί να το βγάζει η μαμά αυθαίρετα από το στήθος και να παραμένει εκνευρισμένο ή πεινασμένο.
  • Πείστε την μητέρα να κάνει αυθαίρετες εναλλαγές στήθους σε κάθε γεύμα του μωρού, πχ 10 λεπτά από το ένα στήθος, 10 λεπτά από το άλλο. Αυτό με την πάροδο των ημερών θα διασφαλίσει ότι η μητέρα δεν καταλαβαίνει τα σημάδια πείνας και κορεσμού του βρέφους, ότι κάθε φορά που το μωρό τρώει θα δημιουργεί τραύμα και στις δύο θηλές, και ότι το μωρό δεν θα χορταίνει αφού δεν θα παίρνει το τελευταίο λιπαρό γάλα του κάθε στήθους.
  • Όταν τελικά επιτρέψετε το μωρό να έρθει στη μητέρα του, δείξτε λάθος τοποθέτηση και σύλληψη του μαστού:
    • Βάλτε την μητέρα να σκύβει προς το παιδί και να χώνει το στήθος της στο στόμα του.
    • Βάλτε την κοιλιά του παιδιού να κοιτάει προς το ταβάνι, ή τα δυο του χεράκια να είναι από την μια μεριά του στήθους, ή τα ποδαράκια του να είναι μακριά από την μαμά στον αέρα ή το μωρό να στρίβει το κεφάλι του για να πιάσει τον μαστό.
    • Πείτε στην μαμά να βάλει το μωρό στο στήθος αμέσως, όπως – όπως, να μην περιμένει να κάνει το παιδί μεγάλο στόμα. Μην διδάξετε την συγχρονισμένη κίνηση του «με το χέρι που κρατάω το μωρό το φέρνω προς το στήθος την στιγμή που κάνει μεγάλο στόμα για να πιάσει».
    • Δώστε οδηγία στην μαμά να χρησιμοποιήσει το ελεύθερό της χέρι πιάνοντας το στήθος της κοντά στην θηλή «σαν τσιγάρο».
    • Μην διδάσκετε άλλες θέσεις του μωρού στο στήθος της μητέρας του εκτός από την συνηθισμένη της αγκαλιάς ή «μαντόνας», θέση που συχνά με ακατάλληλη καθοδήγηση θα βοηθήσει νομοτελειακά στην εμφάνιση πληγών στις θηλές της.
    • Βεβαιωθείτε ότι το παιδί πιάνει την άκρη της θηλής και όχι μεγάλο μέρος του στήθους.
    • Αν η μητέρα πονάει έντονα στο πιάσιμο του στήθους από το μωρό, εφησυχάστε την λέγοντας ότι ο πόνος στον θηλασμό είναι κάτι φυσιολογικό, να κάνει υπομονή και να επιμείνει να πονάει.
    • Μην μαθαίνετε στην μητέρα πώς να απομακρύνει το μωρό από το στήθος σωστά, βάζοντας δηλαδή το μικρό της δάχτυλο στο στόμα του μωρού πριν το απομακρύνει. Αντίθετα, βεβαιωθείτε ότι τραβάει το μωρό μακριά με την θηλή στο στόμα του.
    • Βεβαιωθείτε ότι η μύτη του μωρού είναι χωμένη στο στήθος ενώ το σαγόνι του στον αέρα. Με αυτόν τον τρόπο η θηλή της θα βρίσκεται προς τα κάτω ούλα, προς το κάτω μέρος του στόματος, οδηγώντας σε άμεσο τραυματισμό. Εάν το μωρό δεν αναπνέει σε αυτήν την λανθασμένη στάση, δώστε συμβουλή στην μητέρα να απομακρύνει το στήθος της από την μύτη του παιδιού με τα δάχτυλα του ελεύθερού της χεριού.

 

Εφόσον με όλα τα παραπάνω έχετε νομοτελειακά πετύχει να εμφανιστούν πληγές στις θηλές της μητέρας, η αμέσως επόμενη έκβαση είναι αρκετές από τις μητέρες να παρατήσουν άμεσα τον θηλασμό και να καταφύγουν στο αποκλειστικό τάισμα με μπιμπερό. Αν παρόλα αυτά υπάρξουν μερικές μητέρες που επιμένουν να βάζουν ηρωικά το παιδί τους στο πονεμένο στήθος, τότε προχωράτε με τα εξής:

  • Δίνετε οδηγίες στη μητέρα να χρησιμοποιεί πάντα στηθόδεσμο και να έχει το στήθος πάντα κλειστό, αν γίνεται συνεχώς με υγρά επιθέματα πάνω στις θηλές. Αυτό θα δυσχεράνει σημαντικά την επούλωση των πληγών της. Να μην αφήνει ποτέ τις θηλές σε έκθεση στον αέρα.
  • Λέτε αυστηρά ότι γιατροσόφια όπως «να βάζει η μητέρα μερικές σταγόνες δικού της γάλακτος πάνω στην θηλή με το τέλος του κάθε θηλασμού» ή «να βάζει υδρόφοβο υλικό, όπως κεραλοιφή ή λανολίνη» δεν ισχύουν και πρέπει να αποφεύγονται
  • Λέτε στην μητέρα να πλένει συνεχώς τις θηλές της με σαπούνι και νερό, καλύτερα και με οινόπνευμα, και πάντα πριν βάλει το μωρό στο στήθος.
  • Προσφέρετε ως λύση στο πρόβλημα των πονεμένων θηλών να πάρει η μητέρα ένα ακατάλληλο θήλαστρο και να αρχίσει να το χρησιμοποιεί μερικές φορές την ημέρα – όχι πάνω από 3-4 το 24ωρο -, και να μην βάζει καθόλου το παιδί στο στήθος μέχρι οι θηλές της να γιάνουν.

 

Αν και με τα παραπάνω η μητέρα είναι τόσο επίμονη που θέλει να συνεχίσει να προσπαθεί τον αποκλειστικό θηλασμό, τότε τα ακόλουθα μπορεί να χρειαστούν ανά περίπτωση:

  • Λέτε ότι δεν έχει καμία σημασία που το μωρό έχει βραχύ χαλινό στην γλώσσα του και ότι αυτό το θέμα θα πρέπει να το δουν οι γονείς πολύ αργότερα.
  • Δίνετε πολλά αντιβιοτικά στην μητέρα με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης μυκήτων στις θηλές της.
  • Απαγορεύετε κάθε παυσίπονο στην μητέρα για να ηρεμήσουν οι θηλές και το στήθος της, γιατί «απαγορεύονται κατά τον θηλασμό».
  • Λέτε ότι η κατάθλιψη που νιώθει η μητέρα ως αποτέλεσμα όλων αυτών των δυσκολιών μετά την γέννηση είναι κάτι το φυσιολογικό που όλες το περνούν, θα περάσει και δεν χρειάζεται καμία ειδική αντιμετώπιση. Αλλά οπωσδήποτε «καλύτερα να μην ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και το μωρό, δώσε μπουκάλι να ξεμπερδεύεις και να ηρεμήσεις, ο θηλασμός δεν κάνει για κάθε γυναίκα».

 

Στις περισσότερες περιπτώσεις με όλα ή μερικά από τα παραπάνω οι θηλές αποτελειώνονται, ο θηλασμός φαντάζει βουνό, η λύση του μπιμπερό ευκολία και ο αποθηλασμός φυσιολογικά αναμενόμενος. Ακόμα και στις δύσκολες περιπτώσεις που κάποιες μητέρες συνεχίζουν να επιμένουν μετά από όλα αυτά με τον θηλασμό, να γνωρίζετε ότι η δουλειά έχει γίνει, έχει επιτευχθεί: Για την πλειονότητα των γονιών και για την κοινή γνώμη, ο θηλασμός συνεχίζει να είναι η «εξαίρεση», το δύσκολο και το ακατόρθωτο, ενώ η σίτιση υποκατάστατου μητρικού γάλακτος με μπιμπερό ο στρωτός δρόμος που οι πολλοί διαβαίνουν.

 

Στέλιος Παπαβέντσης MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2013

Σχετικά Άρθρα

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login