search
top

Family centredness

Μεταφράζω από το επίσημο περιοδικό των παιδιάτρων στη Μεγάλη Βρετανία Archives of Disease in Childhood, τεύχος Απριλίου 2014, σελίδα 305:

“Τα περισσότερα συστήματα υγείας έχουν πια εφαρμόσει ασθενο- κεντρική φροντίδα (patient centredness). Οι πολιτικές και οι κλινικές αποφάσεις πλέον αντιμετωπίζονται μέσα από τον φακό των προτιμήσεων του ασθενούς παρά μέσα από την εξουσία του γιατρού. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εποχή που οι γονείς δεν μπορούσαν να επισκεφτούν τα παιδιά τους στο νοσοκομείο ή που τους ζητούνται να βγουν από το δωμάτιο όταν το παιδί τους περνούσε από κοινές επεμβατικές δοκιμασίες, όπως η λήψη αίματος, ο εύρεση φλέβας ή η οσφυονωτιαία παρακέντηση. Αλλά όταν εγώ είχα αρχίσει την εκπαίδευσή μου στην παιδιατρική την δεκαετία του 70, οι ώρες επίσκεψης των γονιών ήταν περιορισμένες και στους γονείς ζητούνταν ως ρουτίνα να βγαίνουν από το δωμάτιο κατά φορά που το παιδί τους περνούσε από μία εξέταση. Και πολλοί γιατροί δυσαρεστούνταν εάν οι γονείς επέμεναν να μείνουν με το παιδί τους. Αλλά η εστίαση έχει αλλάξει δραματικά πλέον κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Οι γονείς ως ρουτίνα μπορούν να επισκέπτονται τα νοσηλευόμενα παιδιά τους όποτε θέλουν, πολλοί μένουν μαζί τους συνεχώς κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, και πολύ συχνά είναι παρόντες κατά την διάρκεια επώδυνων τεστ στα παιδιά τους. Σε πολλά νοσοκομεία οι γονείς συστηματικά ενθαρρύνονται να βοηθούν στην ανακούφιση των παιδιών τους κατά την διάρκεια αυτών των εξετάσεων. Τα περισσότερα νοσοκομεία έχουν αγκαλιάσει φροντίδα με κέντρο την οικογένεια (family centeredness).”

Και το άρθρο προχωράει στην αναγκαιότητα να επεκταθεί συστηματικά η παρουσία των γονιών σε περιστατικά επείγοντα με καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση του παιδιού τους- δηλαδή σε σοβαρά οξέα περιστατικά στα επείγοντα μεταξύ ζωής και θανάτου). Αναφέρονται οι τελευταίες οδηγίες διεθνών οργανισμών, όπως του EuropeanRescusitation Council (2010), που ενθαρρύνουν την παρουσία των γονιών κατά την διάρκεια ανάληψης του παιδιού τους στα επείγοντα από βαρύ οξύ περιστατικό. Αναφέρονται μάλιστα δύο επιστημονικά τεκμηριωμένα οφέλη του να είναι ο γονιός παρών στην ανάνηψη του παιδιού του: μειώνεται το μετα-τραυματικές στρες του παιδιού, και ευοδώνεται για τους γονείς η διαδικασία θρήνου σε περίπτωση απώλειας του παιδιού, ενώ έχει αποδειχτεί ότι η παρουσία του γονιού δεν οδηγεί σε έξτρα βλάβη.

Η ασθενοκεντρική προσέγγιση απαιτεί κατάλληλη ιατρική εκπαίδευση. Ο γιατρός πρέπει να ξέρει πως να προσεγγίσει, πως να μιλήσει, πως να συμπεριλάβει στις αποφάσεις του παιδί και γονείς, να δέχεται τις ερωτήσεις τους κατά την διάρκεια της επίσκεψης στον θάλαμο στα νοσοκομεία, να ενημερώνει και να συζητά την πορεία του παιδιού, να εξετάζει με την βοήθεια και την παρουσία του γονιού. Όλα αυτά απαιτούν εκπαίδευση, δεξιότητες επικοινωνίας, που διδάσκονται συστηματικά, δεν είναι ούτε έμφυτα ούτε επαφίονται στην “καλοσύνη” ή το κίνητρο του καθενός.

Είναι καιρός ο απαρχαιωμένος ιατρικός πατερναλισμός στην Ελλάδα να περιοριστεί και να εξαλειφθεί. Διεκδικήστε το καλύτερο κάθε στιγμή για τα παιδιά σας. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία θεραπεία ενός μικρού παιδιού χωρίς την ενεργό συμμετοχή και την συνεχή παρηγοριά των γονιών του. Αν όλοι δεν διστάσουμε και μιλήσουμε, τότε θα μειώσουμε κατά πολύ  άδικο καθημερινό πόνο για πολλά παιδιά – και γονείς.

 

Σ Παπαβέντσης MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2014

Σχετικά Άρθρα

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login