search
top

Λιγότερα αντιγόνα, περισσότερες ενέσεις

Πολλοί γονείς έχουν ενδοιασμούς σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων για τα παιδιά. Εκτός από τις συνήθεις παρενέργειες των πρώτων ημερών – πυρετό, υπνηλία ή ευερεθιστότητα – ανησυχούν μήπως υπάρχουν μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες των εμβολίων στην υγεία των παιδιών. Αρκετές μελέτες τον τελευταίο καιρό έχουν δημοσιευθεί και εξετάζουν την ασφάλεια των εμβολίων σε βάθος χρόνου, χωρίς ενοχοποιητικά ευρήματα έως τώρα. Μια νέα έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει την απουσία σύνδεσης ανάμεσα στα εμβόλια και την εμφάνιση νευρολογικών νοσημάτων χρόνια αργότερα.

Η έρευνα διενεργήθηκε στις ΗΠΑ από το Immunization Safety Office του Center for Disease Control and Prevention (CDC), με κρατική χρηματοδότηση και χωρίς καμία σύγκρουση συμφερόντων με εταιρίες εμβολίων. Οι ερευνητές ανέλυσαν το ιστορικό εμβολιασμών για τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής 1047 παιδιών. Έπειτα εξέτασαν αυτά τα παιδιά στην ηλικία των 7 με 10 ετών για νευρολογικά και ψυχολογικά προβλήματα, μέσα από στανταρισμένα τεστ μέτρησης της νοημοσύνης, της ικανότητας στον λόγο, της λεκτικής μνήμης, της ικανότητας συντονισμού χεριού ματιού, της ικανότητας ρύθμισης της συμπεριφοράς, τεστ προσοχής. Επίσης εκτιμήθηκε το ιστορικό τους σε ακαδημαική επιτυχία, εμφάνιση τικ. Τα τεστ περιελάμβαναν εκτίμηση μνήμης, οργάνωσης, σχεδιασμού, λύσης προβλημάτων, λογικής, ευελιξίας νοητικής, αυτό-ελέγχου και ταυτόχρονων δραστηριοτήτων – multi-tasking.

Οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι κατά το πρώτο έτος της ζωής τα παιδιά είχαν εκτεθεί σε περίπου 8 χιλιάδες αντιγόνα μέσα από τους εμβολιασμούς, ενώ μέχρι τα δύο τους χρόνια είχαν εκτεθεί σε 10 χιλιάδες. Βρέθηκε ότι τα παιδιά δεν είχαν διαφορές στις νευρολογικές και ψυχολογικές τους εκβάσεις. Δηλαδή τα παιδιά που είχαν τις υψηλότερες εκθέσεις – που έκαναν όλα τα εμβόλια – σε σύγκριση με τα παιδιά που είχαν τις χαμηλότερες εκθέσεις – που δεν έκαναν ή έκαναν λιγότερα εμβόλια – δεν είχαν καμία αρνητική έκβαση σε διανοητικά ή νευρολογικά ζητήματα. Στην πραγματικότητα, βρέθηκε ότι τα παιδιά που ήταν στο υψηλότερο 10% σε αριθμό αντιγόνων εμβολίων που έλαβαν είχαν διπλάσιες επιδόσεις στην προσοχή και στα λειτουργικά τεστ, σε σύγκριση με τα παιδιά που ήταν στο χαμηλότερο 10% έκθεσης. Φυσικά, αυτό το θετικό εύρημα δεν σημαίνει και ότι η σχέση είναι αιτιολογική, δηλαδή ότι όσο μεγαλύτερη η έκθεση σε αντιγόνα εμβολίων τόσο καλύτερες οι επιδόσεις.

Οι γονείς λοιπόν πρέπει να ενημερωθούν ότι η τεκμηριωμένη επιστήμη δεν έχει αποδείξει μέχρι στιγμής καμία εικασία για παρενέργειες των εμβολίων σε βάθος χρόνου ή για πρόκληση χρόνιων νοσημάτων.

Μια άλλη διαδεδομένη πλάνη μεταξύ πολλών γονιών είναι ο φόβος τους ότι η έκθεση των παιδιών σε ουσίες των εμβολίων έχει αυξηθεί δραματικά, γιατί τα σύγχρονα προγράμματα εμβολιασμών έχουν πολύ περισσότερα εμβόλια από ότι παλιά. Ανησυχούν που τα παιδιά τους λαμβάνουν περισσότερα εμβόλια σήμερα από όταν έκαναν αυτοί όταν ήταν παιδιά και ότι αυτό μπορεί να «υπερφορτώνει» το ανοσοποιητικό τους σύστημα.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη: τα εμβόλια περιέχουν μέσα τους αντιγόνα, δηλαδή ουσίες – πρωτείνες, συστατικά ενός ιού ή μικροβίου, που όταν μπαίνουν στον οργανισμό μας προκαλούν την κινητοποίηση της άμυνάς μας, με το ανοσοποιητικό μας σύστημα να φτιάχνει αντισώματα εναντίον του. Τα παλιότερης τεχνολογίας εμβόλια – αυτά που είχαμε τις δεκαετίες του ’80 και ’90 – ήταν ολοκυτταρικά, δηλαδή είχαν ολόκληρο τον ιό ή μικρόβιο απενεργοποιημένο. Αυτό σημαίνει ότι περιείχαν πολλά αντιγόνα, για αυτό άλλωστε και οι πιθανότητες παρενεργειών – πυρετός, αλλεργική αντίδραση – ήταν σημαντικά υψηλότερες. Τα καινούργια εμβόλια που χρησιμοποιούνται κατά την τελευταία δεκαετία είναι νεότερης τεχνολογίας, έτσι που περιέχουν ένα ή λίγα αντιγόνα από τον μικροοργανισμό, ώστε στοχευμένα η άμυνα του οργανισμού να παράγει αντίσωμα. Το αποτέλεσμα είναι ότι, παρόλο που οι ενέσεις εμβολίων έχουν γίνει πολύ περισσότερες τα τελευταία χρόνια, ο συνολικός αριθμός αντιγόνων στα οποία εκτίθεται το παιδί είναι πολύ μικρότερος. Δεν «στρεσσάρεται» υπερβολικά λοιπόν ο οργανισμός του παιδιού «από τα πολλά εμβόλια», οργανισμός άλλωστε που από την πρώτη μέρα της ζωής έχει φτιαχτεί να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή, εκατοντάδες, χιλιάδες αντιγόνα σε δέρμα και μεμβράνες του σώματος. Οι άνθρωποι λοιπόν εστιάζουν στο «εμφανές», στον αριθμό των ενέσεων που είναι αυξημένος, και όχι στο «μη εμφανές», δηλαδή τον αριθμό αντιγόνων που λαμβάνει το παιδί που είναι μικρότερος. Ο αριθμός ενέσεων μπορεί να είναι παραπλανητικός για το σε τι ακριβώς εκτίθενται τα παιδιά.

Αλλά αυτή είναι η ουσία του ζητήματος της εμβολιοφοβίας. Πίσω από τον φόβο των  γονιών για υπερβολική έκθεση, κρύβεται η ουσία του ζητήματος της εμβολιοφοβίας για τους περισσότερους γονείς: οι επώδυνες ενέσεις. Σε ένα κόσμο όπου τα περισσότερα βρέφη και μικρά παιδιά δεν έχουν την ατυχία να περάσουν σοβαρές ασθένειες κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής, να ταλαιπωρηθούν σε νοσοκομεία, να κάνουν ενέσιμες θεραπείες για καιρό κλπ, σε έναν κόσμο όπου τα περισσότερα μικρά παιδιά είναι υγιή – και αυτό εν μέρει λόγω της εμβολιαστικής κάλυψης του πληθυσμού – και βλέπουν μόνο που και που παιδίατρο για προληπτικές εξετάσεις, οι 15 ή 20 ενέσεις εμβολίων κατά τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής στρεσάρουν τους γονείς. Ναι είναι επώδυνο, το βλέπω κάθε μέρα στο ιατρείο, να βλέπουν το μωρό τους να κλαίει μετά από ένεση. Και για τα ίδια τα παιδιά είναι επώδυνο και συχνά ιδιαίτερα κατά τον δεύτερο χρόνο της ζωής οι βελόνες γίνονται αιτία για έντονο στρες στον παιδίατρο, συχνά πριν φτάσει καν την πόρτα του ιατρείου. Αυτό το κάθε μήνα πόνος είναι άσχημο για πολλούς γονείς, ακόμα και για τους γιατρούς – κανένας δεν θέλει να κάνει ένα μωρό να κλαίει μόνο που τον βλέπει. Αλλά μας διαφεύγει ότι αυτή η διαδικασία είναι το λιγότερο κακό. Το άλλο, το περισσότερο κακό οι περισσότεροι γονείς ευτυχώς σήμερα δεν το βλέπουν γύρω τους. Κάποιοι άλλοι, σε μια επιδημία ιλαράς ή κοκκύτη ή σε σηψαιμία από μηνιγγιτιδιόκοκκο ή πνευμονιόκοκκο έχουν την ατυχία να το βιώσουν. Δεν είναι οι ενέσεις, είναι το τι περιέχουν μέσα – και το περιεχόμενο είναι πολύ καλύτερο σήμερα από ότι 20 χρόνια πριν – και είναι και το από τι προστατεύουν, πράγματα που τείνουμε να τα ξεχνάμε σήμερα. Όταν έχεις μπροστά σου ένα υγιές βρεφάκι που μεγαλώνει κανονικά και όμορφα χωρίς δυσάρεστες εμπειρίες και πρέπει κάθε τόσο να έρχεται στον παιδίατρο για να πονάει, ακόμα και συνειδητά να το αρνείσαι, σου δημιουργεί κόμπο στο στομάχι, θες να το αποφύγεις. Συνειδητά ίσως το αρνείσαι ως σημαντικό λόγο να αλλάξεις συμπεριφορά, αλλά, γονείς είμαστε, ακόμα και υποσυνείδητα μας επηρεάζει που το υγιές και χαρούμενο παιδί μας πηγαίνει κάπου για να πονέσει. Όχι όμως αν έβλεπες ταυτόχρονα ξαδέρφια του ή άλλα μωρά στην γειτονιά να νοσηλεύονται με ορούς για κάτι που θα μπορούσε το δικό σου παιδί να αποφύγει με τρία δευτερόλεπτα πόνου.

Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η δεύτερη ουσία του ζητήματος των εμβολιασμών. Εάν η επιλογή του μη εμβολιασμού είναι σχετικά ανώδυνη για τους γονείς – και τι θα γίνει αν δεν εμβολιάσω το παιδί μου και αποφύγω τους πόνους, μια χαρά δεν είναι όλα τα παιδιά; – , αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: γιατί τα κάνουν τα εμβόλια άλλοι αντί για εμάς. Τα πράγματα με τα εμβόλια είναι απλά: εάν 8 στους 10 γονείς τα κάνουν στα παιδιά τους, επέρχεται περιορισμός της νόσου από την οποία προστατεύουν και δεν δημιουργούνται επιδημίες, με αποτέλεσμα να επωφελούνται και οι άλλοι 2 στους 10. Εάν όμως μια μέρα αποφασίσουν 5 στους 10 γονείς να μην τα κάνουν, τότε θα έρθουν με γοργό ρυθμό πίσω οι επιδημίες, οι νοσηλείες πολλών παιδιών, και οι ενέσεις για την θεραπεία τους. Η «ασφάλεια» λοιπόν της επιλογής μη εμβολιασμού είναι πολυτέλεια που χτίζεται στις πλάτες εκείνων που περνούν από την δοκιμασία και αποφασίζουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους.

Ας φροντίσουμε να μην υπάρχουν γύρω από τα παιδιά μας ασθένειες μερικές φορές θανατηφόρες, συχνά επώδυνες και με πρόκληση στρες, με απώλεια ωρών σε εργασία για τους γονείς και νοσηλείες. Χωρίς αυτές να επικρατούν εκεί έξω, τα παιδιά μας μπορούν να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Πηγή: Iqbal, S., Barile, J. P., Thompson, W. W. and DeStefano, F. (2013), Number of antigens in early childhood vaccines and neuropsychological outcomes at age 7–10 years. Pharmacoepidem. Drug Safe.. doi: 10.1002/pds.3482

Μετάφραση/ Σχολιασμός: Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2013

Σχετικά Άρθρα

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login