search
top

7 συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς όταν βάζουν ορό στη μύτη του παιδιού

Σε πολλούς γονείς εμφανίζεται το σύνδρομο της ρουθουνο-εμμονής, με την συνδρομή συχνά παιδιάτρων και άλλων επαγγελματιών υγείας. Ο φυσιολογικός ρόλος της μύτης είναι να φιλτράρει επικίνδυνες ουσίες ή μικρόβια, και για αυτό ο οργανισμός διαθέτει σημαντικούς μηχανισμούς άμυνας, όπως ο ρινικός βλεννογόνος και το φτάρνισμα.

1. Τα νεογέννητα έχουν συνήθως από τη γέννηση φυσιολογικό ρουθούνισμα, καθώς αναπνέουν μόνο από τη μύτη και έχουν στενή δίοδο.

Νεογέννητα και μικρά βρέφη είναι φυσιολογικό να ρουθουνίζουν όταν έχουν γρήγορη ανάσα και είναι ανήσυχα γιατί έχουν κολικούς ή πεινούν. Το κριτήριό μας είναι αν η αναπνοή τους είναι θορυβώδης κατά την φάση του βαθιού ύπνου – nonREM, ο οποίος στην αρχή της ζωής είναι μη συχνός και δεν κρατάει πολύ. Είναι απόλυτα φυσιολογικό ένα μωρό στην φάση των κολικών να κάνει διάφορους ήχους κατά τον ύπνο του και τον ξύπνιο του – μουγκρίσματος, σφυξίματος, ρουθουνίσματος – εφόσον η ανάσα του από την μύτη δεν το εμποδίζει να φάει ή να κοιμηθεί έστω και ανήσυχα, κάτι φυσιολογικό στην φάση των κολικών.

Απλό ρουθούνισμα στην έξαρση – κλάμα, ανησυχία κλπ – από μόνο του, χωρίς συνοδό δυσκολία στο να αναπνεύσουν καλά ή αν φάνε καλά, είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό, δεν χρειάζεται καμία παρέμβαση και καμία «καταπολέμηση» με ορούς ή αναρροφήσεις.

2. Τα μωρά έχουν φυσιολογικά αντανακλαστικά ζωηρά για να βγάζουν ερεθιστικούς παράγοντες και μύξες από τα ρουθούνια τους: το φτάρνισμα.

Ότι παλεύουμε χωρίς νόημα να βγάλουμε με αναρροφητήρα μπορεί να βγει σε μια στιγμή με το φυσιολογικό φτάρνισμα του παιδιού. Τα αντανακλαστικά στα νεογέννητα είναι ζωηρά, έτσι που συχνά οι γονείς διερωτώνται αν το μωρό “κρύωσε”, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για ζωηρά νεογνικά αντανακλαστικά φταρνίσματος, λόξυγγα κλπ, και τα ρουθουνάκια είναι φυσιολογικά ευαίσθητα στις αλλαγές του αέρα.

3. Καμία «προληπτική χρήση» φυσιολογικού ορού στη μύτη του μωρού δεν είναι απαραίτητη.

Η φύση μας έδωσε τη μύτη για να είναι φραγμός πρώτο τοίχος ενάντια σε παράγοντες που μπορούν να προσβάλουν, να εμποδίζει να μπουν πιο μέσα. Δεν γεννηθήκαμε όλοι με ελαττωματικές μύτες που απαιτούν συνέχεια εξωτερική παρέμβαση με ορούς θαλασσινά νερά και αναρροφήσεις. Ωφελείν, μη βλάπτειν σε κάθε ενέργειά μας προς το παιδί. Ένας κατεστραμμένος ρινικός βλεννογόνος από περιττές βίαιες πλύσεις δεν θα μπορεί να κάνει για χρόνια τη φυσιολογική δουλειά, και όλα αυτά γιατί απλώς ένα μωρό φυσιολογικά “ρουθούνιζε” χωρίς ενόχληση και λειτουργικό πρόβλημα.

4. Η υπερβολική χρήση ορού ή θαλασσινού νερού, βλάπτει.

Η χωρίς λόγο ή υπερβολική χρήση ορού ή θαλασσινού νερού όχι μόνο δεν προσφέρει αλλά μπορεί να κάνει κακό, καθώς μπορεί το μωρό να καταπίνει υπερβολικά πολύ αλάτι, μπορεί με βίαιους χειρισμούς να καταστρέφεται υγιής ρινικός βλεννογόνος και μπορεί να επέρχεται δυσλειτουργία της ευσταχιανής σάλπιγγας ή και βλάβη στο μέσο ους.

5. Η στα τυφλά ή «προληπτική» χρήση αναρροφητήρα για τη μύτη δεν έχει κανένα νόημα.

Μάλιστα, μπορεί αντιδραστικά να αυξάνει την ρινική έκκριση ως αποτέλεσμα rebound και μπορεί να τραυματίσει, να ματώσει και να βλάψει σάλπιγγα και μέσο ους.

6. Η χρήση μεγάλων συριγγών 5-10ml από το γονιό με ορό ή θαλασσινό νερό που πιέζεται στο ρουθούνι του μωρού είναι επικίνδυνη και δεν πρέπει γενικά να επιτρέπεται.

Με τον τρόπο αυτό δεν υπάρχει ανώτερο όριο στην δύναμη της έγχυσης και μπορεί ο γονιός άθελά του να καταστρέφει οξέως και μηχανικά τον ρινικό βλεννογόνο. Η ιδέα ότι πρέπει να ρίχνουμε απότομα και βίαια ορό στο ένα ρουθούνι και αν το βλέπουμε να βγαίνει από το άλλο στα βρέφη και νεογέννητα δεν έχει καμία επιστημονική υποστήριξη ούτε λογική.

7. Τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό:

Αυτή η πρακτική ακινητοποίησης ενός βρέφους, έγχυσης μεγάλων ποσοτήτων στα ρουθούνια με σύριγγα είναι στα όρια της κακοποίησης, βλάπτει την σύνδεση και σχέση του βρέφους με τους γονείς του χωρίς λόγο όταν γίνεται έντονα και καταχρηστικά, είναι μορφή ιατρικοποίησης και ιατρογενών προβλημάτων χωρίς κανένα λόγο.

Υπάρχει θέση στη χρήση ορού ή θαλασσινού νερού στα μωρά;

Ναι, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση από την εμμονή και υπερβολή που παρατηρείται καθημερινά.

Μόνο όταν το όφελος υπερτερεί των κινδύνων, δηλαδή σε πραγματικές λοιμώξεις ανώτερου αναπνευστικού με δυσκολία στην σίτιση ή στον ύπνο ή άλλα συγκεκριμένα, ανατομικά ή λειτουργικά – πχ σοβαρή ΓΟΠ – αίτια που δημιουργούν λειτουργικό πρόβλημα στο παιδί, δηλαδή δυσκολεύεται σημαντικά λόγω της ρινικής συμφόρησης να φάει, ή να κοιμηθεί, ή να αναπνεύσει.

Μέτρο και λογική, όχι υπερβολές, εμμονές ή και πρακτικές κακοποίησης.

Υπάρχει εναλλακτική στην χρήση ορού και θαλασσινού νερού;

Φυσικά. Η συνεργασία του παιδιού. Όταν τα μικρά παιδιά αρχίζουν να φυσούν αξιόπιστα την μύτη τους προς τα έξω, λύνονται συχνά πολλά προβλήματα. Ένα βρέφος, από καθημερινή προσωπική εμπειρία, μπορεί να μάθει να φυσάει τη μύτη του από πολύ μικρή ηλικία, από ενός έτους και έπειτα. Πως; Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για τους γονείς όπως και για πολλές υγιείς συνήθειες που χρειάζονται να αποκτήσουν τα παιδιά μας: υπομονή, επιμονή, επανάληψη, μάθηση μέσω μίμησης από εμάς, μάθηση μέσω παιχνιδιού. Υπάρχουν και βοηθήματα στο φαρμακείο για να μάθει το παιδί μαζί με το γονιό να φυσάει τη μύτη του. Πλύσεις με απλό νεράκι στη βρύση, καλή υγιεινή με πλύσιμο των χεριών, σκούπισμα με βρεγμένο χαρτί μίας χρήσης. Καλές πρακτικές υγιεινής που διδάσκονται από νωρίς και συμβάλλουν στην υγεία της ανώτερης αναπνευστικής οδού και των αυτιών.

 

Σ Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2019

Σχετικά Άρθρα

top
Όροι Χρήσης | Εμπιστευτικότητα | Πνευματικά Δικαιώματα | Login